Viyolonsel dağarı üç anahtarla yazılır ve üçü aynı sayfada yan yana durabilir. Fa anahtarı temel yazımdır ve pes bölgeyi porte içinde tutar; tenor anahtarı orta bölge için, sol anahtarı ise tiz bölge için kullanılır. Ses alanı dört oktavı aştığı için tek anahtar yetmez. Üçü birlikte yürür.
Fa anahtarı dördüncü çizgiyi fa sesine bağlar ve ek çizgi ihtiyacını azaltır. Boş tellerin dördü de bu anahtarda porte içinde ya da hemen altında durduğu için başlangıç dağarının tamamı fa anahtarıyla okunur. Kursiyer ilk dönemi yalnız bu anahtarla geçirir. Okuma buradan başlar.
Tenor anahtarı dördüncü çizgiyi do sesine taşır ve tiz pasajları porte içine çeker. Baş parmak pozisyonuna giren bölümler fa anahtarında porte üstünde çok sayıda ek çizgi istediği için okuma zorlaşır; tenor anahtarı aynı sesleri sadeleştirir. Bach süitlerinin bazı bölümleri bu anahtarla yazılıdır. Değişim nota üstünde gösterilir.
Sol anahtarı en tiz bölgeyi taşır ve romantik dönem dağarında sıkça görünür. Konçertolarda ve yirminci yüzyıl eserlerinde icracı aynı sayfada iki ya da üç anahtar arasında geçiş yapar; geçişin kendisi ayrı bir okuma becerisidir. Göz hızla yer değiştirir ve tempo bozulmaz. Beceri çalışmayla gelir.
Derste anahtarlar dağarın gerektirdiği sırayla girer. Fa anahtarı ilk dönemde oturur, tenor anahtarı baş parmak pozisyonuyla birlikte gelir, sol anahtarı ise ileri dağarla eklenir. Kursiyer aynı ezgiyi iki ayrı anahtarda okuyarak geçişi çalışır. Ölçü, temponun bozulmamasıdır.